Remke van Staveren

De zorg in verzet

Nee!, zeggen we massaal tegen de voorgenomen wet BIG II. Nee!, zeggen we tegen het sluiten van een ziekenhuis. Nee!, zeggen we tegen het onethische en onwetenschappelijke ROM-data verzamelen in de ggz. Nee, zeggen we tegen alle overbodige administratie en onzinnige regels in de zorg… De tendens is duidelijk, de maat is vol. Zelfs de

In hink-stap-sprong naar meer herstel – voor ieder zichzelf respecterend GGZ-team

Wil jouw team meer herstelondersteunend gaan werken, maar zitten jullie niet te wachten op extra werk of ‘gedoe’? Dan heb ik goed nieuws! Want herstelondersteunende zorg (HOZ) is niet de zoveelste drie-letterige methodiek waarin vermoeide GGZ-zorgverleners zich moeten nascholen, een glanzend certificaat voor krijgen en vervolgens de peperdure jaarlijkse herregistratie voor moeten behalen. En nee,

13 jaar en levensbedreigend ziek: 9 maanden wachten.

‘Ze had beter kanker kunnen krijgen, dan werd ze tenminste direct adequaat behandeld.’ Marieke is ten einde raad, haar 13-jarige dochter is levensbedreigend ziek. Ze lijdt aan anorexia, heeft nog maar een schamele BMI van 13 en is gisteren – alweer – in het algemeen ziekenhuis opgenomen voor dwangvoeding. Die adequate behandeling in een gespecialiseerde

Mijn Eureka!-moment

‘Wanneer is bij jou die omslag gekomen?’ wil Toon weten. Ik ben op bezoek bij Toon Walravens, ervaringsdeskundige en sinds enkele maanden hoofdopleider SRH aan de RINO Groep. Toon doelt op het moment waarop ik als psychiater minder medisch, en meer herstelondersteunend ging werken. De ‘omslag’ van dokter naar ggz-zorgverlener, en vervolgens naar medemens. Een