HART voor de GGZ blog

FullSizeRender.jpeg

Hoe eenvoudig compassie kan zijn – gastblog van Rian Meulenbroeks

Het gaat er al weken over. En nu de runderlappen dan eindelijk in de reclame zijn, staat het op het menu. “Ik wil de uien wel schillen”, zegt Jannie. “Oh, zo lekker; hachee!” jubelt ze watertandend. Corrie snijdt het vlees: “Ik haal wel de witte randjes eraf hoor, want ik ben aan het lijnen.”

Natuurlijk heb ik even tijd

Terwijl er wordt gebraden, geroerd en gesnipperd, komt Jessica huilend binnen. Ze is overstuur. Of ik even tijd heb. Natuurlijk heb ik even tijd. Ik laat de keukenactiviteiten over aan Jannie, Corrie en Joop en loop met Jessica naar een rustig hoekje. De anderen leggen een kaartje, discussiëren of roken buiten.

Jessica is in paniek. Haar angstaanvallen en herbelevingen zijn zo heftig, dat ze er gek van wordt: “Ik slaap slecht, dool ‘s nachts door het huis, eet amper en voel me steeds meer overspannen.” Ik laat haar vertellen, stel af en toe een vraag maar laat de stiltes ook bestaan. Dan ben ik alleen present.

Het Trefpunt is haar redding

Jessica is als kind seksueel misbruikt en heeft jarenlang verdovende middelen gebruikt om zichzelf te kalmeren. Ze is afgekickt en heeft therapie gehad maar lang niet voldoende. Toch heeft ze te horen gekregen dat ze uitbehandeld is. Ze heeft regelmatig het gevoel dat ze op een kantelpunt staat en is dan bang dat ze de diepte weer in zal sodemieteren.

Door bezig te zijn, onder de mensen te verkeren en haar angsten en twijfels te delen, houdt Jessica zichzelf op de been. Ze leeft van dag naar dag. Soms gaat het oké, soms is ze wanhopig. “Het Trefpunt is mijn redding. Het Trefpunt en mijn vrijwilligerswerk bij de voedselbank.”

Aandacht en compassie

Voor veel bezoekers is het Trefpunt een oase in de maatschappelijke kermis, waar arrogantie, prestatiedrang en status de norm lijken. In het Trefpunt is er aandacht, compassie en wordt iedereen geaccepteerd om wie hij is, ongeacht zijn bagage. Iedereen zit min of meer in hetzelfde schuitje en die gemene deler is krachtig.

Die sfeer van inclusie maakt dat ook ik vaak het gevoel heb, dat er geen plek is waar mensen zo dicht bij zichzelf staan als hier. Hier geen verborgen agenda’s, geen gebakken lucht en geen pretenties. Daarvoor ontbreekt de energie en interesse. Het is wat het is, niet meer en niet minder. Samen eten is zo’n moment van verbinding.

“Oei, wat ruikt die hachee toch lekker,” zegt Jessica. “Zal ik de aardappels schillen?” De druk is van de ketel, ze heeft haar hart gelucht en heeft weer wat energie. En als we een paar uur later genieten van de hachee, hoor ik haar zelfs even lachen.

Rian Meulenbroeks werkt al ruim dertig jaar in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ)
Momenteel bij het Trefpunt; een laagdrempelige voorziening in de wijk, waar veel psychisch kwetsbare en eenzame mensen komen. Ze zoeken een vinger aan de pols, een schouder om tegen te leunen en een duwtje in de rug.
Haar website vind je hier www.werkenmetgekken.nl

Remke van StaverenHoe eenvoudig compassie kan zijn – gastblog van Rian Meulenbroeks
Deel deze blog