HART voor de GGZ blog

verbinding.jpg

Verbinding maken – gastblog van Petra d’Huy

Gastblog van Petra d’Huy

“Eens even kijken”. De man tegenover mij bladert door mijn dossier. “Ja, ik zie het al. Je spiegel is 0,5 dus dat is gezien jouw situatie prima. Heb je nog genoeg in huis? Anders schrijf ik even een receptbriefje voor je uit”.

Ik had liever dat deze psychiater mij had gevraagd naar ‘hoe het nu met mij ging’. Het is het jaar 2000. Ik ben 26, zwanger van mijn eerste kindje en zit in de nasleep van mijn tweede psychose. In deze 7e maand van mijn zwangerschap is gebleken dat ik last heb van een bipolaire stoornis en ben ik op advies van de arts begonnen met Lithium. Natuurlijk had ik liever helemaal geen medicatie genomen vanwege de baby maar ik kon niet anders. “Beter een stabiele moeder dan een psychotische”. Ik kon hem geen ongelijk geven. Maar het knaagde wel aan mij dat ik door de pillen geen borstvoeding kon geven. Wat dit als aankomende moeder met je doet, werd mij niet gevraagd. Zelf durfde ik er niet over te beginnen. Ik mocht blij zijn dat ik nog zwanger was, na al die slaappillen die ik in mijn manische psychose naar binnen had gewerkt.

We zijn nu 18 jaar verder en ik heb al heel wat psychiaters, spv-ers en psychologen voorbij zien komen. Alle soorten en maten. Het valt niet mee om iedere keer je hart te luchten bij een onbekende. Maar als patiënt moet je wel, wil je de juiste zorg krijgen. Bij de ene hulpverlener gaat dat makkelijker dan bij de ander. Iedere slimmerik kan een studie tot psychiater volgen maar hoe je écht vertrouwen wekt en verbinding creëert kun je volgens mij niet leren. Dat heb je of dat heb je niet.

Mijn huidige psychiater heeft hét. Tijdens ons gesprek merkte hij op dat ik meer uit het leven kon halen dan dat ik deed. Ik legde mijzelf heel veel beperkingen op om maar een stabiele huismoeder te blijven. Veel ging ik de deur niet uit. Ik bleef liever veilig in mijn ‘comfort zone’. Maar deze man zag mij niet alleen als patiënt maar als geheel persoon met kwaliteiten. Langzaam heeft hij mij het vertrouwen gegeven om te kiezen voor een ander middel: Lamotrigine. In het begin dacht ik nog “ja, ja…die psychiaters willen alleen maar hun pillen slijten”, maar ik voelde steeds meer dat deze beste man het goed met mij voor had en mij de touwtjes in eigen handen wilde geven zodat ik mijn leven verder kon verrijken.

Ik ben veranderd van medicatie en voelde hoe mijn draagkracht groter werd. Uiteindelijk durfde ik mijn hart te volgen. Ik ben een website begonnen en mijn eerste blogs gaan schrijven. Op www.petraetcetera.com kun je mijn hele verhaal lezen maar ook andere ervaringen van lotgenoten, betrokkenen en behandelaars. Ook heb ik een besloten groep op Facebook opgericht waar nu zo’n 800 mensen elkaar steunen en zelf geef ik voorlichting binnen de ggz als ervaringsdeskundige. Ik ben zo blij dat mijn psychiater echt naar mij heeft geluisterd en mij heeft geholpen. Ik ben nu in staat om ook andere mensen te helpen en dat maakt mij een gelukkig mens!

Remke van StaverenVerbinding maken – gastblog van Petra d’Huy
Deel deze blog