Nieuwste blogs

pexels-anna-tarazevich-5939142-scaled.jpg

Paniek? Stel je niet aan!

Bianca V schrijft in deze gastblog over haar paniekaanvallen.

Onlangs vroeg iemand naar mijn paniekaanvallen. Toen ik antwoordde dat ik er wel 18 tot 20 op een dag had en een angststoornis had, was haar reactie: ‘’Ik bewonder dan je kracht, doorzettingsvermogen en wijze waarop je ermee om bent gegaan.’’

Ik realiseerde mij pas later dat ik haar antwoord kon geven zonder emotioneel te worden. Dat ik uit kon leggen hoe het voelt en vooral wat het met mij doet, zonder gevoel van onrust.

Stel je niet aan!

En dat er nog steeds een taboe heerst op mentale klachten en op hoeveel onbegrip je stuit in je omgeving. Want de ‘stel je niet aan’ of de ‘kom op, even doorzetten’ opmerkingen worden nog steeds gemaakt.

Mensen die nog nooit een paniekaanval hebben meegemaakt beseffen niet hoeveel impact dat heeft. Het is een uitputtingsslag, zowel fysiek als mentaal. Dit soort opmerkingen staat garant voor een nieuwe paniekaanval.

Triggers

Gekwetst worden, je onzeker voelen, vertrouwen kwijtraken, twijfelen aan jezelf en stress zijn perfecte ingrediënten voor een paniekaanval. Zogenaamde triggers. En geloof mij, er zijn er nog behoorlijk wat meer….

Dus praat je er maar niet meer over, of benoem je af en toe voorzichtig waar je last van hebt.  Met als gevolg dat je omgeving je niet steunt of geen begrip kan opbrengen voor wat jij doormaakt. Want je wilt vooral niet zeuren of iemand tot last zijn. We worden allemaal geacht om vooral ‘gelukkig’ te zijn.

Is het nu nog niet over?

Nog zo`n opmerking waar je niets aan hebt. Ter kennisgeving: dit gaat niet meer over, het blijft voor altijd je zwakke plek.

Je allereerste paniekaanval wordt een herinnering die je je hele leven niet meer kunt uitwissen. Die draag je altijd met je mee en dat allesoverheersende gevoel van angst, paniek en willen vluchten herken je uit duizenden wanneer er weer een aanval opduikt. Ik kan je de mijne tot in detail vertellen: waar ik was, wat ik deed, met wie ik was en vooral hoe bang ik was.

Een paniekaanval komt onaangekondigd. Dat gezellige kopje koffie of glaasje wijn op een terras verandert in een nachtmerrie wanneer je overvallen wordt door een intense angst die in feite gebaseerd is op niets, je zit immers rustig op dat terras, daar hoef je toch niet bang van te worden?

Nu ga ik dood

De zweethanden, het ijskoud en daarna erg warm krijgen, het tintelen van je gezicht en handen. Het gevoel dat je gek dreigt te worden en dat je nu meteen uit de situatie waarin je zit moet vluchten want anders…Het razendsnelle kloppen van je hart, het benauwd krijgen en de gedachte: nu ga ik dood.

Wanneer vervolgens de paniekaanval langzaam wegebt blijft er weinig meer van je over. Je bent als het goed is niet flauwgevallen (dat kan voorkomen), maar compleet uitgeput. Je hoofd doet pijn en je hele lijf voelt aan alsof er zojuist een vrachtwagen over heen is gereden.

Het overigens krampachtig willen voorkomen van zo`n aanval resulteert in alleen maar meer uitputting, mocht je denken dat dit helpt.

Was de psychiater mijn enige redding

De bijna dwangmatige handeling om je hartslag te voelen en je krampachtig blijven concentreren op je ademhaling, het proberen te relativeren maar desondanks toch in die paniek schieten resulteerde vaak genoeg in het bellen van een dokter, ambulance en uiteindelijk de psychiater.

Aangezien de dokter en de ambulance keer op keer niets konden vinden en ik inmiddels een hele ster was geworden in vooral thuisblijven en nergens meer naartoe durven, was de psychiater mijn enige redding.

Ik was er heilig van overtuigd dat ik gek was geworden en dat mijn leven voorbij was.

Zie hier de beruchte vicieuze cirkel: situaties gaan vermijden en voilà, de angst voor de angst was geboren. Met de nodige medicijnen, therapie en hulp heb ik gaandeweg (met de nodige terugvallen) mijn leven weer weten op te pakken.

Probeer gewoon begripvol te zijn

Paniek zal echter voor altijd een onderdeel zijn van wie ik ben. Ik ben alleen daarom niet minder mens of anders dan anderen. Dus lieve mensen, probeer gewoon om begripvol te zijn, te luisteren of te vragen. Oordeel minder. Plak er vooral geen etiketje op.

En ik ben de beroerdste niet, ik deel gratis (geloof mij, therapie is vrij kostbaar) 2 wijze quotes die mijn therapeut op de PAAZ ooit heeft opgeschreven op de achterkant van een servetje (tja, de zorg bezuinigde toen ook al):

  • Elk oordeel dat je hebt over de ander, is niets anders dan jezelf verliezen in de waan dat jij beter bent.
  • Oordelen en veroordelen zijn woorden van een leeg verhaal, niemand weet hoe het is om die ander te zijn.

Bianca V

Lees meer

Remke van StaverenPaniek? Stel je niet aan!
kauwgomvrouwtje-scaled.jpg

Eerste hulp bij intake (voor de slimme ggz- cliënt)

Eindelijk-eindelijk-eindelijk is het dan zo ver:

Je mag op intake komen! (hoera)

Maar ja. Wat mag je verwachten? Hoe bereid je je voor?

Een intake is het eerste gesprek tussen jou en een of meer zorgverleners. Het is vaak een van de meest spannende momenten en kan zelfs een beetje als een sollicitatiegesprek voelen. Is er een klik? Ben je aan het juiste adres? Word je straks niet afgewezen omdat je klachten en problemen te licht, te zwaar of niet passend bevonden worden? Ja, dat kan 🙁

Een belangrijk gesprek kortom!

We willen je daarom uitnodigen om je op de intake voor te bereiden.

Wil je bijvoorbeeld iemand meenemen naar de intake? Zo nee, waarom niet? Zo ja, wie en waarom?

——————————————————————————————————

——————————————————————————————————-

Wist je dat degene die de intake doet, misschien niet degene is die je straks gaat behandelen? Jouw intake wordt namelijk eerst in een intakecommissie of tijdens een teamvergadering besproken, waarna je een adviesgesprek krijgt.

Soms is er een nieuwe wachtlijst tot het moment waarop je zorgtraject daadwerkelijk begint! Goed om hier naar te vragen en daar mentaal rekening met te houden.

Dan de vraag wat je wilt bespreken. Misschien heb je er al over nagedacht en iets op papier gezet? Je zou ook de 4 HOI-vragen als leidraad kunnen gebruiken. Het antwoord op deze vragen geeft een vrij compleet beeld van waarom jij je nu aanmeldt bij de ggz. Als je wilt kun je je antwoorden van te voren noteren.

O, en mocht je al een intakegesprek gehad hebben, geen nood, ook dan is het zinvol om na te denken over de antwoorden en deze met je zorgverleners te bespreken.

1 Wat is er met je gebeurd?

—————————————————————————————————

—————————————————————————————————-

  • Dit is een open vraag, die best even verwarrend kan zijn. Hoezo: ‘wat is er met me gebeurd?’ We weten dat psychische klachten naast een bepaalde aangeboren gevoeligheid ook te maken kunnen hebben met een verstoord evenwicht in je (sociale) leven. Dat kan een trauma zijn, maar ook een opeenstapeling van kleine en grotere tegenvallers waardoor de balans zoek is. Daarom word je uitgenodigd om te vertellen waar je mee zit, en of er iets met je gebeurd is dat je nu klachten hebt.

2 Wat is je kwetsbaarheid en wat is je weerbaarheid?

——————————————————————————————————–

——————————————————————————————————–

  • Met deze twee vragen informeren zorgverleners naar je klachten én je krachten. Het vinden van een goede balans tussen draaglast en draagkracht is belangrijk voor je herstel. De meeste mensen weten maar al te goed waar ze last van hebben, maar weet je ook wat je sterke kanten zijn? Als je wilt kun je een Krachtenvragenlijst invullen op www.viacharacter.org (ook in het Nederlands), of je naasten vragen natuurlijk.

3 Waar wil je naartoe?

———————————————————————————————————–

———————————————————————————————————–

  • De vraag naar je doelen is cruciaal, maar vaak ook lastig om te beantwoorden. Veel mensen antwoorden dat ze van de psychische klachten af willen, wat logisch is, maar mogelijk wil je ook andere dingen bereiken? Je verleden verwerken, meer zelfvertrouwen opbouwen om sociale contacten aan te gaan of een baan te zoeken, een betere conditie… Hoe concreter je antwoord, hoe beter anderen je hierin kunnen ondersteunen.

4 Wat heb je nodig?

———————————————————————————————————-

———————————————————————————————————-

  • Nu je je doelen geformuleerd hebt, volgt de vraag hoe je die kunt bereiken. Wat ga jij doen, wat willen je naasten doen, hoe kunnen ggz-zorgverleners je hierbij ondersteunen? Zorgverleners kunnen niet alles, maar weten vaak wel de weg naar andere hulpbronnen.

We wensen je heel veel succes en herstel!

Meer weten over herstel en herstelondersteunende zorg? Ervaringsdeskundigen Heleen Wadman en Tilly van Oosten en deskundigen-met-ervaring Tom van Wel en Remke van Staveren schreven 2 boekjes Herstel in de Pocket (10 E). Eentje voor cliënten en naasten (zie afb. hiernaast), de ander voor zorgverleners. Ook leuk om te weten: de royalty’s gaan naar Stichting Socialrun, voor een inclusieve samenleving.

No alt text provided for this image

 

Lees meer
Remke van StaverenEerste hulp bij intake (voor de slimme ggz- cliënt)
image1-scaled.jpeg

Naaste zijn kun je leren

Naaste zijn van iemand met ernstige psychische klachten, hoe doe je dat? Gastblog van Tom Rusting

Bijna niemand is er op voorbereid dat een geliefd familielid of een geliefde vriend ernstige psychiatrische problemen ontwikkelt. Bijna niemand weet vanuit zichzelf hoe je daar het best mee om kunt gaan. Maar wij kunnen het wel léren aan mensen die in die positie komen.

Tiny van Hees en ik, Tom Rusting, coachen en trainen al sinds 2007 naasten van patiënten/cliënten van een grote GGZ instelling in de regio Utrecht. Tiny als medewerker bij die instelling, en ik als familie-ervaringsdeskundige vrijwilliger.

Enerzijds konden we op die manier die naasten helpen om zich overeind te houden in de vaak onbeschrijfelijke hectiek waarin ze terecht waren gekomen. Anderzijds verbetert de prognose van de patiënt/cliënt aanmerkelijk als naasten geleerd hebben hoe ze het best met de situatie kunnen omgaan.

Toen Tiny vorig jaar met pensioen ging, hebben we besloten dat we niet met dit werk wilden stoppen. We hebben de Stichting Naastentraining opgericht. Vanuit die stichting bieden we dezelfde individuele training en coaching als eerst. Maar nu via Zoom. Niet meer gebonden aan een bepaalde. En kosteloos, volledig belangeloos. Het geeft ons enorm veel voldoening om op deze manier iets te kunnen blijven doen met al die kennis en de ervaring die we hebben opgebouwd. De reacties van onze “klanten” zijn voor ons de grootste stimulans. Ze tonen zich stuk voor stuk opgelucht dat ze eindelijk mensen treffen die aan één woord genoeg hebben om te begrijpen met welke problemen ze worstelen.

Wij kunnen hen leren om naaste te zijn. Naaste van iemand met ernstige psychiatrie en/of verslaving. Je vind ons via de website http://www.naastentraining.nl

PS: Tom over de foto: De (individuele) gesprekken via Zoom geeft soms wat technische hoofdbrekens. We zien elkaar ondersteboven, of we kunnen elkaar niet horen. Maar samen komen we er altijd uit. Soms is er, gelukkig, ook wat hilariteit. Een hond die plotseling op schoot springt. Een pikante afbeelding aan de muur.  Een mevrouw die maar in de bezemkast was gaan zitten met haar smartphone; daar had ze de beste wifi verbinding. Een meneer zat in de badkamer; alleen daar was het voldoende rustig. De informele sfeer in de gesprekken ervaren wij als een belangrijk pluspunt.

Lees meer
Remke van StaverenNaaste zijn kun je leren
road-to-recovery.jpeg

Herstelondersteunende zorg bij team ‘Optimaal Leven’

Een gastblog van psychiater Michiel van den Oever over herstelondersteunende zorg en zijn team Optimaal Leven.

In gesprek met een collega, beschreef ik, half schouderophalend, herstelondersteunende zorg als “Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet”.  De uitdrukking dekt niet helemaal de lading, maar wat ik wil overbrengen is dat als je als team echt herstelgericht gaat werken met je patiënten/cliënten dat je met elkaar ook in een soort attitude krijgt om het werk steeds beter te kunnen doen.  Het contact met je cliënten/ patiënten verandert, waardoor je ook van hen gaat leren.

Herstelondersteunend werken doe je samen

Samen met je team, en de wijk, samen met je patiënten en samen met de naasten om iemand heen. Je besmet elkaar steeds met ideeën; je denkt samen na over ingewikkelde zaken en je herinnert elkaar eraan om elkaar te blijven gebruiken. 

Herstelverhalen

Er bestaan prachtige herstelverhalen en ik hoop dat nog veel meer mensen hun verhaal gaan vertellen. Verhalen zijn inspirerend en kunnen mensen hoop geven. Het verhaal van ons team vind ik inspirerend, want dat is in wezen ook een herstelverhaal. Daarom wil ik het graag delen hier in deze blog.

Waarom moeten we ineens anders gaan werken?

Twee jaar geleden ben ik gaan werken bij team Optimaal Leven in Hoogeveen. De uitgangspunten trokken me erg aan (herstelondersteunend, netwerkgericht, naasten en gericht op ontwikkeling). Het team wat ik aantrof was erg blij met de komst van nieuwe mensen, maar was ook gedemoraliseerd. Veel wijzigingen gehad in de aansturing en al langere tijd zonder vaste psychiaters. Verder hadden veel mensen het idee dat ze niet goed waren aangehaakt bij de herstelgedachte van Optimaal Leven. Waarom moeten we ineens anders gaan werken? Is FACT niet goed genoeg als uitgangspunt?  

In een aantal teambijeenkomsten en door samen te werken en naar elkaar te luisteren kwam het team in een positieve vibe terecht. De herstelvragen die we aan onze cliënten stelden, vroegen we ook aan onszelf:

Wat is er met je gebeurd?

Wat is je kwetsbaarheid en weerbaarheid?

Waar wil je naar toe? 

Wat heb je nodig?

De antwoorden gaven lucht en energie. Het gevolg: het stroomt! 

Ik zat nog even te denken aan het gezegde van het begin en kwam een betere tegen:  “Happiness is a perfume you cannot pour on others without getting a few drops on yourself.” – Ralph Waldo Emerson

Lees meer
Remke van StaverenHerstelondersteunende zorg bij team ‘Optimaal Leven’