HART voor de GGZ blog

Angry-Customer.jpg

Boze patiënt? No sweat! 6 uitmuntende lessen van een Amerikaanse call- center

Een boze patiënt aan de lijn of – erger nog – voor je neus? Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar bij mij breekt het zweet uit. Hoe reageer ik? Onlangs kwam ik deze hilarische YouTube video tegen met de ‘Top 6 ways to get an angry customer to back down’, van een Amerikaanse call-center. Tja. Van een call center?! En ‘to get an angry customer to back down’?! Dat belooft weinig goeds. Mis. Als iemand weet hoe adequaat te reageren op boze klanten dan zijn het wel call-centers. Bovendien weten ze dat de klant meestal (ga er maar van uit: altijd) een goede reden heeft om boos te zijn. Wat kunnen we leren van een Amerikaanse call-center?

Lees meer
Remke van StaverenBoze patiënt? No sweat! 6 uitmuntende lessen van een Amerikaanse call- center
IMG_1313.png

HOOP aan de HORIZON – lange, openhartige blog

Lezing gehouden op 13 november 2018 tijdens de SAP-dag ‘HOOP aan de HORIZON’ van psychiaters in opleiding

Beste psychiaters in opleiding,

Mijn naam is Irene Boer,

Toen mijn moeder van mij in verwachting was – hééééél lang geleden – hadden mijn ouders vreselijke ruzie. Omwille van de kinderen besloten ze de lieve vrede te bewaren en kwamen zo op het onzalige idee om mij ‘vrede’ te noemen: Irene. Het kind dat vrede moest brengen.

Lees meer
Remke van StaverenHOOP aan de HORIZON – lange, openhartige blog
FullSizeRender.jpeg

Hoe eenvoudig compassie kan zijn – gastblog van Rian Meulenbroeks

Het gaat er al weken over. En nu de runderlappen dan eindelijk in de reclame zijn, staat het op het menu. “Ik wil de uien wel schillen”, zegt Jannie. “Oh, zo lekker; hachee!” jubelt ze watertandend. Corrie snijdt het vlees: “Ik haal wel de witte randjes eraf hoor, want ik ben aan het lijnen.”

Natuurlijk heb ik even tijd

Terwijl er wordt gebraden, geroerd en gesnipperd, komt Jessica huilend binnen. Ze is overstuur. Of ik even tijd heb. Natuurlijk heb ik even tijd. Ik laat de keukenactiviteiten over aan Jannie, Corrie en Joop en loop met Jessica naar een rustig hoekje. De anderen leggen een kaartje, discussiëren of roken buiten.

Jessica is in paniek. Haar angstaanvallen en herbelevingen zijn zo heftig, dat ze er gek van wordt: “Ik slaap slecht, dool ‘s nachts door het huis, eet amper en voel me steeds meer overspannen.” Ik laat haar vertellen, stel af en toe een vraag maar laat de stiltes ook bestaan. Dan ben ik alleen present.

Het Trefpunt is haar redding

Jessica is als kind seksueel misbruikt en heeft jarenlang verdovende middelen gebruikt om zichzelf te kalmeren. Ze is afgekickt en heeft therapie gehad maar lang niet voldoende. Toch heeft ze te horen gekregen dat ze uitbehandeld is. Ze heeft regelmatig het gevoel dat ze op een kantelpunt staat en is dan bang dat ze de diepte weer in zal sodemieteren.

Door bezig te zijn, onder de mensen te verkeren en haar angsten en twijfels te delen, houdt Jessica zichzelf op de been. Ze leeft van dag naar dag. Soms gaat het oké, soms is ze wanhopig. “Het Trefpunt is mijn redding. Het Trefpunt en mijn vrijwilligerswerk bij de voedselbank.”

Aandacht en compassie

Voor veel bezoekers is het Trefpunt een oase in de maatschappelijke kermis, waar arrogantie, prestatiedrang en status de norm lijken. In het Trefpunt is er aandacht, compassie en wordt iedereen geaccepteerd om wie hij is, ongeacht zijn bagage. Iedereen zit min of meer in hetzelfde schuitje en die gemene deler is krachtig.

Die sfeer van inclusie maakt dat ook ik vaak het gevoel heb, dat er geen plek is waar mensen zo dicht bij zichzelf staan als hier. Hier geen verborgen agenda’s, geen gebakken lucht en geen pretenties. Daarvoor ontbreekt de energie en interesse. Het is wat het is, niet meer en niet minder. Samen eten is zo’n moment van verbinding.

“Oei, wat ruikt die hachee toch lekker,” zegt Jessica. “Zal ik de aardappels schillen?” De druk is van de ketel, ze heeft haar hart gelucht en heeft weer wat energie. En als we een paar uur later genieten van de hachee, hoor ik haar zelfs even lachen.

Rian Meulenbroeks werkt al ruim dertig jaar in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ)
Momenteel bij het Trefpunt; een laagdrempelige voorziening in de wijk, waar veel psychisch kwetsbare en eenzame mensen komen. Ze zoeken een vinger aan de pols, een schouder om tegen te leunen en een duwtje in de rug.
Haar website vind je hier www.werkenmetgekken.nl

Lees meer
Remke van StaverenHoe eenvoudig compassie kan zijn – gastblog van Rian Meulenbroeks
verbinding.jpg

Verbinding maken – gastblog van Petra d’Huy

Gastblog van Petra d’Huy

“Eens even kijken”. De man tegenover mij bladert door mijn dossier. “Ja, ik zie het al. Je spiegel is 0,5 dus dat is gezien jouw situatie prima. Heb je nog genoeg in huis? Anders schrijf ik even een receptbriefje voor je uit”.

Ik had liever dat deze psychiater mij had gevraagd naar ‘hoe het nu met mij ging’. Het is het jaar 2000. Ik ben 26, zwanger van mijn eerste kindje en zit in de nasleep van mijn tweede psychose. In deze 7e maand van mijn zwangerschap is gebleken dat ik last heb van een bipolaire stoornis en ben ik op advies van de arts begonnen met Lithium. Natuurlijk had ik liever helemaal geen medicatie genomen vanwege de baby maar ik kon niet anders. “Beter een stabiele moeder dan een psychotische”. Ik kon hem geen ongelijk geven. Maar het knaagde wel aan mij dat ik door de pillen geen borstvoeding kon geven. Wat dit als aankomende moeder met je doet, werd mij niet gevraagd. Zelf durfde ik er niet over te beginnen. Ik mocht blij zijn dat ik nog zwanger was, na al die slaappillen die ik in mijn manische psychose naar binnen had gewerkt.

We zijn nu 18 jaar verder en ik heb al heel wat psychiaters, spv-ers en psychologen voorbij zien komen. Alle soorten en maten. Het valt niet mee om iedere keer je hart te luchten bij een onbekende. Maar als patiënt moet je wel, wil je de juiste zorg krijgen. Bij de ene hulpverlener gaat dat makkelijker dan bij de ander. Iedere slimmerik kan een studie tot psychiater volgen maar hoe je écht vertrouwen wekt en verbinding creëert kun je volgens mij niet leren. Dat heb je of dat heb je niet.

Mijn huidige psychiater heeft hét. Tijdens ons gesprek merkte hij op dat ik meer uit het leven kon halen dan dat ik deed. Ik legde mijzelf heel veel beperkingen op om maar een stabiele huismoeder te blijven. Veel ging ik de deur niet uit. Ik bleef liever veilig in mijn ‘comfort zone’. Maar deze man zag mij niet alleen als patiënt maar als geheel persoon met kwaliteiten. Langzaam heeft hij mij het vertrouwen gegeven om te kiezen voor een ander middel: Lamotrigine. In het begin dacht ik nog “ja, ja…die psychiaters willen alleen maar hun pillen slijten”, maar ik voelde steeds meer dat deze beste man het goed met mij voor had en mij de touwtjes in eigen handen wilde geven zodat ik mijn leven verder kon verrijken.

Ik ben veranderd van medicatie en voelde hoe mijn draagkracht groter werd. Uiteindelijk durfde ik mijn hart te volgen. Ik ben een website begonnen en mijn eerste blogs gaan schrijven. Op www.petraetcetera.com kun je mijn hele verhaal lezen maar ook andere ervaringen van lotgenoten, betrokkenen en behandelaars. Ook heb ik een besloten groep op Facebook opgericht waar nu zo’n 800 mensen elkaar steunen en zelf geef ik voorlichting binnen de ggz als ervaringsdeskundige. Ik ben zo blij dat mijn psychiater echt naar mij heeft geluisterd en mij heeft geholpen. Ik ben nu in staat om ook andere mensen te helpen en dat maakt mij een gelukkig mens!

Lees meer
Remke van StaverenVerbinding maken – gastblog van Petra d’Huy